Dün gece yine ölümle burun buruna geldim.Kendime bir zarar

geleceginden degil ama karim Cemile ne yapar sonra. Biz aksam

yemegimizi genelde saat 11-12 gibi yerdik, ama ev sahiplerimizin

misafiri geldiginden geç vakitlere kadar oturup yatmadilar. Neyse

ki konuklarin gitmesiyle birlikte uykuya daldilar. Bir süre

ortaligin sakinlesmesini bekleyip, yiyecek toplamaya basladim.

Bugün misafirler geldigi için menü çok zengindi.Pasta ve börek

kirintilarina bayiliriz. Her neyse ben nevaleyi toplarken birden

mutfagin isigi yandi ve Aaaaaa! Karafatma diye bir ses duydum.

[ Sansür ] adam, ben bir erkegim Fatma da nereden çikti. Benim adim

Ismail. Böyle seyler delikanliyi bozar. Hadi beni karimla

karistirdin diyelim. Sen ne kadar korkak bir adamsin. Benim kaç

katım büyüklügünde olmana ragmen bu bagiris da ne böyle? O korkunç

sesin kesilmesiyle birlikte, sanki ben ona bir ... yapmisim gibi

beni kovalamaya basladi.Inanin o kadar da dikkat ediyorum, tabak,

çanak bardak üzerinde dolasmamaya çünkü bu dingilin karisi çok

titiz. Bazen diyorum ki bu giciklarin misafiri geldiginde git

ortalarda dolas böylelikle utanilacak duruma düssünler.. Ama

yapamiyorum iste. Ne olursa olsun, ekmek yedigin tekneye kötü

gözle bakmamak gerekir. Ben eve geldigim ilk yillari hatirliyorum da

ne güzeldi o günler.Rahmetli kayinbabam ve kayinvalidem beni

evlerine kabul etmislerdi. O zamanlar rahattik, çünkü ev sahibimiz Riza

amca kördü. Bu sebeple evin her yerinde serbestçe dolasabiliyorduk.

Hatta Riza amcayla ayni sofrada yemek yedigimiz günlerde oldu. Gerçi

bizleri görebilseydi nasil davranirdi bilmem ama o hep yüregimizde

yasayacak.

Riza amcanin durumu pek iyi sayilmazdi, memur emeklisiydi. Bu evde

rahmetli karisininmis, bu yüzden yiyecek konusunda bu kadar fazla

seçenegimiz yoktu. Ama daha mutlu ve huzurluyduk. Riza amca bir gün

görünmez kazaya kurban gitti. Gerçi onun için bütün kazalar görünmezdi.

Riza amcanin topraga verildigi gün biz de oradaydik. Karsi komsusu

Osman

Zeki bey bize geldiginde ceketini asmisti. Biz de bunu firsat bilip ceketin

cebine girdik. Ardindan Osman Zeki beyle birlikte mezarliga dogru yola

koyulduk. Riza amcanin üç tane oglu vardi ama bugüne kadar sadece

nüfusta gözüküyorlardi. Hayirsizlar daha ilk günden

evi satisa çikardilar. Evi su anda oturan adam ve karisi satin

aldi. Eve ayak basmalariyla kayinbabam ve kayinvalidemi öldürmeleri

bir oldu. Adam sonra igrenerek cansiz bedenleri kagida sararak çöpe atti.

Sanki kendisi çok temizmis gibi. Halbuki tuvaletten çiktiktan sonra

ellerini yikamadigina defalarca sahit oldum. Simdilerde kendine üzerinde

rahmetli kayinvalidemin resmi olan bir ilaç almis, durmadan üzerimize

sıkıp

duruyor Kayinvalidem Sultan hanim gençliginde fotomodel oldugu için bu

tür ilaçlarin üzerinde resmi bulunuyor. Hatta bir iki reklam filminde

de oynamisti. Ama evlenince mecburen birakti. Çünkü kayinbabam tam

bir Osmanli erkegiydi. Bugüne kadar rahmetli Riza amcanin anisina

bu evde oturduk, artik daha fazla dayanacak halimiz kalmadi. Ese

dosta haber saldik. Kendimize göre bir ev bulur bulmaz tasinacagiz

Buradan. Belki de sizin evinize yerlesiriz hayat bu belli mi olur?
 

Kurdun Ağzından Kırmızı Başlıklı Kız Masalı

  "Kırmızı Başlıklı Kız" masalını bir de kurdun ağzından dinleyelim :

 Her gün yaptığım gibi ormanı temizlemeye çıkmıştım. Orman benim evim, temiz tutmak da benim görevim. Derken bir kız beliriverdi. Kırmızı başlık ve peleriniyle çok şüpheli bir görünümü vardı. Kimin aklına gelir bu garip kıyafeti giymek. Bir kurnazlık peşindeydi mutlaka. Bir süre dikkatle izledim bu garip kızı. Elinde taşıdığı üzeri örtülü sepette kim bilir ne taşıyordu!.. Yürüyüşü bile normal değildi. Yanına yaklaşıp ne yaptığını sorunca bana büyükannesinin evine gittiğini söyledi ama gel de inan. Yine de bıraktım peşini kendi işime döndüm. Ama aklım o kıza takıldı bir kere... Bir gidip bakayım doğru mu söyledikleri dedim kendi kendime; gerçekten böyle bir büyükanne var mı? Siz olsaydınız gerçekliğini kontrol etmek istemez miydiniz? Orman benim evim. Ben hem ev sahibiyim, hem de diğer orman sakinlerine karşı sorumluyum. 
 Neyse uzatmayayım... Gittim, baktım ve gerçekten bir büyükanne buldum. Sorduğumda "evet o küçük kız benim torunum" dedi. Ben de sorumlu bir kişi olarak; "bu küçük kız yabancılarla konuşulmayacağını öğrenmemiş daha!..." dedim ve anlattım küçük kızla karşılaşmamı... Büyükanne de ürperdi ve birlikte küçük kıza bir ders vermeye karar verdik. O yatağın altına saklandı, ben Onun geceliğini giydim, başlığını taktım ve yatağına yattım. Küçük kız birazdan içeri girdi. Seslendi cevap verdim. Ne şaşkın bir çocuk!.. Beni büyükannesi sanıvermişti. Ben benim büyükannemi değil sesinden, kokusundan bile tanırım oysa ki. Neyse bunlar bir şey sayılmaz, daha neler yaptı bilseniz. Kulaklarımın niçin büyük olduğunu sordu. Ne ayıp şey hiç sorulur mu!... Yine de çocukluğuna verip yumuşak bir sesle cevapladım. "Seni iyi dinlemek içi"... Ama bu sefer kalkıp da burnumun niçin büyük olduğunu sormaz mı!.. Küçük kız hiç mi hiç terbiye almamış. Ben zaten burnumu kendime kompleks haline getirdim, öz-güvenim sallantıda. Psikologlar, estetikçiler... Dünya para harcıyorum ama nafile. Yine aldırmamaya çalışırken bu sefer de ağzımın kocaman olduğunu yüzüme vurmaz mı! Tabi ki kızdım, siz olsanız kızmaz mıydınız? 

O sinirle ayağa fırlayıp peşinde koşturmaya başladım. Birden ne olsa beğenirsiniz! Bir kocaman avcı elinde tüfek kapıdan dalıverdi. Beni "seni hain kurt, büyükanneyi yedin değil mi?.." diye suçlamaz mı !.. Halbuki büyükannenin kılına bile dokunmadım, O da saklandığı yerden çıkıp beni korumaya çalışmadı. Malum yaşlılık, kulakları iyi duymuyor. Avcı mahkeme yapmadan infaz kararımı verdi. Tabi ben de adalet bulamayacağımı, hatta canımı yitireceğimi anlayıp pencereden zor attım kendimi. Geçirdiğim büyük korkunun sarsıntısı yetmiyormuş gibi o gün - bu gün ormanda bile yüzümü rahat gösteremez oldum. Adım haine çıktı.

 Yeter Artık... Ben Suçsuzum...